Агапи

Агапи (грч. Αγάπη) или вечера на љубовта е обичај кој бил практикуван од раната Црква. На овие љубовни гозби во Христа, христијаните се собирале во определен ден, при што секој член принесувал дарови на трпезата според своите можности. Токму на овие Трпези Црквата започнала да го црпи својот идентитет, прославувајќи Го Христа како Единороден Син на Бог Отецот, сведочејќи ја својата вера преку жртвената љубов кон својот ближен и заедничарењето со него. Агапи, во својата полнота, претставува прв копнежлив одговор на Тајната Вечера, и предвкус на Царството кое доаѓа.

Доколку сакаш да придонесеш на Агапи со твој превод, фотографија/слика, поезија, или на било кој друг начин, слободно пиши ни. По примерот на ранохристијанските трпези на љубовта, Агапи.мк е отворена за заедничарење со сите членови на Црквата.

Врска до сајтот: Агапи.мк

Свети Силуан Атонски

Тропар на свети Силуан Атонски, на романски јазик

Рождество на Пресвета Богородица

Православна Енциклопедија - Рождество на Пресвета Богородица

Црковно новолетие

OrthodoxWiki - Почеток на црковната година

Символ на верата

View more presentations from iacovibus.

И повторно говореше (оној велик Старец)

дека, по инаков начин на созерцување, светата Божја Црква е човек, имајќи го олтарот како душа, а божествениот жртвеник како ум, и храмот како тело. Оти Црквата е слика и прилика на човекот, кој е створен по слика и прилика Божји. Така таа преку храмот, како со телото, ја претставува моралната философија (= практичното делување), преку олтарот, како со душато, на духовен начин го претставува природното созерцување, и конечно преку божествениот жртвеник, како со умот, го пројавува мистичкото богословие.

И обратно, уште говореше, дека човекот во мистичен смисол е Црква, кој телото свое, како со храна, добродетелно го расветлува, низ држењето на заповедите, реалната способност на душата соодветно на моралната философија (практичното делување); со душата пак, како на олтар, со помош на умот принесува на Бога логоси на чувствените нешта, откако првенствено во духот ги очистува од материјата, соодветно на природното созерцување и со умот, како на жртвеник, со некое инакво многусловно и многугласно молчење, го призива многуопеаното, во недостапните, непроѕирните и непознатите химни, молчење Божјо. И, колку што е можно за човекот, тој се соединува во мистичко богословие со тоа божествено молчење, постанувајќи таков каков што треба да биде оној кој се удостоил со близината на пребивањето на Бога, и кој е запечатен со Неговите сесветли зраци.

Православна енциклопедија - Преподобен Максим Исповедник

Евхаристиско собрание во Кападокија после 88 години

За прв пат после 1923 година, илјадници верници од Грција, Русија и Грузија се собраа во манастирот во Кападокија (Сумела, на турскиот брег на Црното Море), за литургиски да го прослават Успението на Пресвета Богородица. Даровите ги принесе Првиот меѓу еднаквите, неговата светост Патријархот Цариградски Вартоломеј I.

Слава Му на Бога за се’!

Врски: Reuters - Нова Македонија - НетПрес - Rustavi 2 - YahooNews

Понеделник, 1 февруари 1982 година

Уште еден довршен компромис е богословски компромис; поточно, Евхаристиски компромис. Наеднаш ми стана јасно дека крајно, и длабоко, постои демонска борба со Евхаристијата во нашата Црква - и тоа не случајно! Без поставувањето на Евхаристијата во самиот центар, Црквата е „религиски феномен“, а не Црква Христова, столб и тврдина на вистината (1 Тим. 3,15). Целата историја на Црквата е обележана со пиететски обиди да се проретчи Евхаристијата, да се направи „сигурна“,  да се разводени во пиетизмот, да се сведе на постот и подготовката, да се искорне од Црквата (еклисиологија), од светот (космологија, историја), од Царството (есхатологија). И ми стана јасно дека доколку имам повик, тоа е тука, во борбата за Евхаристија, против ова проретчување, против расцрквувањето на Црквата кое се одигрува преку клирикализацијата од една страна, и преку профанизацијата од друга.

[извадок од дневникот на отец Александар Шмеман]

Κύριε, εκέκραξα

Декалог

Според мерата на нашата искреност и верност

... и трудот за пазењето на Божјите заповеди, и каењето за нашите согрешенија и гревови, ние започнуваме да спознаваме, а со текот на времето ние започнуваме да спознаваме многу појасно и подлабоко. Ние спознаваме преку искуство дека Логосот Божји [Ο Λόγος του Θεού] е секогаш и неизбежно Логос Крстен [Ο Λόγος του Σταυρού, Логос на Крстот, Слово на Крстот м.з.]. Ние спознаваме дека вистинската теологија [θεολογία, богословие, м.з.] е секогаш ставрологија [σταυρόλογία, крстословие, м.з.]. И вистинската ортодоксија [ορθοδοξία, православие, правилно верување, м.з.] е секогаш парадоксија [παραδοξία, неочекувано верување, спротивно на здравиот разум, м.з.]. И дека не постои теоза [Θέωσις, обожување, м.з.] без кеноза [κένωσις, божествено испразнување, м.з.].

Молитва кон светиот свештеномаченик Антипа, Епископ Пергамски

О, преславен свештеномаченику Антипа, и брз помошнику на сите христијани кои се во болести! Верувам со мојата душа и секоја помисла дека Господ ти дал дар болните да ги исцелуваш, на немоќните здравје да им даруваш и раслабените да ги закрепнуваш. Поради тоа, како кон благодатен исцелител на болните, и јас немоќниот притекнувам кон тебе, и твојата икона достојна за почитување набожно ја целивам, молејќи се: преку твоето застапништво испроси од Царот Небесен исцеление за забоболката, и за сите други душевни и телесни болки кои ме мачат, та иако сум недостоен за тебе, најмилостивиот отец и неизморливиот мој застапник, подражавај го Божјото човекољубие преку моето обраќање од лоши дела кон богодобар живот; стори ме достоен за заштитата твоја, со обилно даруваната ти благодат исцели ги раните и лузните на душата и телото мое, подари ми здравје и спасение и напредување во се’ добро, за така, тивко и безмолвно поживувајќи во секоја набожност и чистота, да се удостојам со сите Светии да го прославам сесветото име на Отецот и Синот и Светиот Дух. Амин.

За даровите дарувани преку крштението

Светата благодат преку крштението ни дарува две добра, од кои едното бескрајно го надминува второто. Првото добро [благодатта] ни го дарува веднаш, затоа што нѐ обновува во самата вода и ја измива сета наша нечистотија [од] гревот, просветлувајќи ги сите душевни црти кои ги сочинуваат она - „по образ“. Второто добро, пак, крштението не ни го соопштува одеднаш, туку чека со нас да се постигне она - „по подобие“. Значи, кога умот започнува духовно силно да ја чувствува или вкусува благодатта на Светиот Дух, тогаш треба да се разбере дека тогаш таа [благодат] започнува на еден начин да го живописа подобието по ликот. Оти, како што живописците најпрвин со помош на боите го скицираат обликот на човекот, па потоа, додавајќи боја по боја го изобразуваат изгледот на прволикот до самите негови влакна, така и таа [благодатта Божја] преку крштението најпрво ликот го доведува во оваа состојба во која [тој] се наоѓал при создавањето на човекот. Кога благодатта спознава дека ние од сето срце ја посакуваме личотата на подобието, и додека при тоа голи и спокојни стоиме во нејзината работилница, таа ја бои добродетелта со добродетел и изгледот на душата го води од слава во слава, изобразувајќи го на тој начин во неа карактерот на подобието.

И макар што сетилно нѐ известува дека во нас се образува подобието - ние веќе сме го поимале [истото] од тајната на просветувањето. Умот ги достигнува своите доблести низ чувството на рамномерно усовршување и необјаснива хармонија. Но сепак тој не може да ја стекне духовната љубов доколку во целост не е просветлен со Светиот Дух. Доколку, пак, божествената светлост не му го открила на умот сето она што го сочинува подобието, макар и ги имал сите преостанати добродетели, тој сепак ќе остане непричислен [непричесен, вон заедница] со совршената љубов, а подобието и божествената љубов ќе ја стекне само тогаш кога ќе се вподоби на божествената добродетел (под вподобувањето на Бога пак, го подразбирам она што е и онолку колку е можно за човекот да го постигне [тоа] со Божја помош). Како што на ликот и живописот му се додава онаа боја која надвладува над сите останати бои за да ја истакне неговата сличност со прототипот сѐ до самата негова насмевка, исто така бива и кај оние кои божествената благодат ги живописа во Божјо подобие; тогаш со љубовта се дополнува просветувањето и тогаш со тоа се покажува дека ликот ја добил убавината на полнотата на подобието. Освен љубовта, ниту една друга доблест не може да душата да и’ донесе бестрастие. Љубовта е полнота на законот (Рим. 13,10). И така, иако нашиот внатрешен човек се обновува од ден на ден хранејќи се со љубовта, тој [сепак] потполно ќе се обнови само кога ќе ја достигне нејзината полнота.

Христос Воскресна!

Акатист на Божествените Христови страданија

Кондак 1

Избран Војводо и Господи на небесата и земјата, додека Тебе, Царот, Бесмртниот, Те гледаше како на Крстот висиш, сета твар се измени, небото се исплаши, темелите на земјата се растресоа: ние, пак, недостојните, принесувајќи благодарно поклонение на Твоето страдание поради нас, со разбојникот Ти извикуваме: Исусе, Сине Божји, спомни си за нас кога ќе дојдеш во Царството Свое!

Икос 1

Дополнувајќи ги хоровите ангелски, не си зел од ангелот, туку поради мене, човекот, Бог суштествен, Човек постана, Кој умре заради гревот, животворното тело и крвта Своја ја оживе, та заради големата љубов Твоја, благодарствено Ти воскликнуваме: Исусе Боже, Љубов предвечна, поради нас земнородните така благоизволи! Исусе, од безмерната милост кај паднатите луѓе долу слегна! Исусе, Кој во плотта наша се облече, со смртта на Својата сила смртта ја разори! Исусе, со страданијата и смртта сиот свет Си го искупил! Исусе, Сине Божји, спомни си за нас кога ќе дојдеш во Царството Свое!

Линк за превземање на целиот акатист

Усрдно покајание

Тешко мене, бедна душо! Многу ми е жал и срцето непрестано ме боли! (Рим. 9,2) Оти, оплакувајќи се себе си, должен сум да речам: „Злото ми го помрачи разумот и ја покри вистината; смртта го победи животот; земното, гнилежното и привременото го замени небесното, негнилежното и вечното; одвратното и омразеното се покажа послатко и попривлечно од вистинската љубов и чест Христова; заблудата ја исфрли вистината од мојата душа, осудувајќи ја на прогонство; избрав посрамување и срам наместо смелост и пофалба; горкоста ја ставив пред сладоста; земјата и пепелта ги засакав повеќе од небото и Неговото Царство; темнината ѓаволска навлезе во моето срце и ја помрачи светлината на гледањето во мојот ум...“

Цветен понеделник. Шести час, тропар на пророштвото

Овој е страшниот ден, Боже, чија вечер не се надеваме да ја достигнеме; но, во Твоето човекољубие, си нé удостоил и него да го видиме, Трисвети, слава Ти.

Понеделник од четврта седмица, Шести час

Тропар на пророштвото, глас седми

Господи, во својата лутина да не ги изобличуваш луѓето што згрешиле,
ниту да нѐ казнуваш нас во твојот гнев, како добар;
зашто Тебе Те слави сета земја, и се молиме: Свети, поштеди нѐ.

Понеделник од трета седмица, Утрена

Троице Света и Чесна, нас коишто постот во трите седмици го извршуваме, запази не цели и неосудени, удостој не да трчаме и кон другите, и сите заповеди Твои да ги извршиме, и така да достигнеме неосудено да го видиме преславното воскресение, принесувајќи Ти песна похвална.

Заедница со Црквата

Христијаните остваруваат однос на директнo и личносно познание на Црквата и светителите. Овој однос е личносен и го вклучува сето наше битие, а не само нашиот ум или чувства. А сепак, кога некој пали свеќа, или принесува дарови, често ќе чуете нечија забелешка дека таквиот чин е бесмислен доколку личноста не го поседува правилниот збир на мисли или не го искусува правилниот збир на чувства.

Како и да е, мора да расчистиме дека ниту нашите мисли, ниту нашите чувства ги прават нештата она што се: она што е важно е дека сме излегле од нашиот дом и сме дошле во Црква за да ги сретнеме светителите. Едноставно, Литургијата е самото остварување на нашиот однос со Бога, полна заедница со Неговите светители и сиот свет. Нејзината цел не е само интелектуално или емотивно да се долови нешто, или да се дојде до одредена состојба на умот. Кога собраните луѓе се прекрстуваат себе си со Крстниот знак секој пат кога еден светител е споменат покажува дека, иако тие не ги мислат правилните мисли или ги доживуваат правилните чувства, тие уживаат жив однос со тој светител само преку бивањето на тоа место заедно со другите членови на заедницата.